معاونت یکی از انحای مداخله در جرم است که زوایای مختلف آن همیشه موضوع توجه پژوهشگران بوده است. یکی از مباحث دیرین در این نهاد، امکانسنجی تحقق معاونت در جرایم غیرعمد است. برای یافتن پاسخی جامع به این پرسش لازم است لایههای بحث از هم گسسته و جداگانه موضوع کنکاش قرار گیرد. مقالۀ حاضر پرسشِ محل گفتوگو را با نگاهی به رویۀ قضایی وبه شیوۀ کتابخانهای و با روش تحلیلی، به سه پرسش فرعی تحویل برده و هر کدام را به بحث نهاده است. پرسش اول این است که آیا اساساً معاونت در جرایم غیرعمد ممکن است یا خیر. پاسخ به این پرسش فرع بر تفسیر معاونت است. با این حال در همۀ صور احتمالی، پاسخ مثبت است. پرسش دوم این که آیا در وضع فعلی، معاونت در جرایم غیرعمد پذیرفته شده است یا خیر. پاسخ به این سؤال منفی است؛ با التفات به این نکته که قانونگذار صرفاً برخی اقسام معاونت را ملحوظ نظر داشته است و پرسش سوم و نهایی اینکه آیا جرمانگاری معاونت در جرایم غیرعمد موجه و مطلوب است یا خیر. پاسخ به این پرسش مثبت است و به قانونگذار پیشنهاد میگردد هم به جهت «استحقاق سرزنش» و هم به جهت «تأثیر در بازدارندگی»، دامنۀ جرمانگاری در معاونت را منضبطانه گسترش دهد.
