یکی از مسائل مهم در رویۀ قضایی ایران، طرح شکایتِ «مُقارنِ واحد» در جریانِ شکایتِ طرح شدۀ سابقِ در حال تحقیق است که منتج به تحقق دادرسی موازی می‌گردد. این موضوع از جهت استماع یا عدم استماعِ دعوی کیفریِ «مُقارنِ واحد» حائز اهمیت است. سؤال اساسیِ پژوهش حاضر این است که در صورت کشف شکایت با اوصاف مذکور توسط مقام قضایی یا طرح ایراد از سوی مشتکی‌عنه، شعبه مرجوع‌الیه موازی یا شعبه‌ای که دعوا زماناً مؤخرتر در آن ثبت شده، می‌بایست چه تصمیم قضایی اتخاذ نماید؟ قانون‌گذار، موضوع ایراد امرِ مسبوق به سابق در امور حقوقی را در «بند دوم» ماده 84 و مواد 89 و 103 قانون آیین دادرسی مدنی مصوب 1379، مطرح و تعیین تکلیف نموده است لکن در آیین دادرسی کیفری چنین صراحتی مشاهده نمی‌شود. لذا نسبت به امرِ مسبوق به سابقِ کیفری در رویۀ قضایی اختلاف نظر وجود دارد. به نظر می‌رسد به جهت رعایت عدالت، پیشگیری از دادرسی موازی و صدور آرای مُتعارض، مطلقاً دعوای کیفری مقارن قابل استماع و تعقیب نیست و مناسب‌ترین تصمیم این است که مقام قضاییِ صالحِ مرجوع‌الیه، قرار موقوفی تعقیب به جهت «منعِ تعقیبِ مُضاعف یا هم‌زمان» صادر نماید. نگارندگان به شیوۀ توصیفی تحلیلی، موضوع را مورد بررسی قرار می‌دهند.